ကဒ္လွလွေတြ၀ယ္စုတတ္တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားတဲ႔ ေနာက္၀ါသနာတစ္ခုကရွိေသးတယ္။ ရုပ္ရွင္၊ဇာတ္လမ္းေတြ..။ ျမန္မာ၊ အဂၤလိပ္၊ တရုတ္၊ ကိုရီးယား၊ ထိုင္း၊ ရုရွား စသျဖင့္ ဘာသာစကားအေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကည္႔ျဖစ္သလို ၾကိဳက္ျပီဆိုတဲ႔ဇာတ္လမ္းကို ကိုယ္ပိုင္အေခြအျဖစ္ ၀ယ္သိမ္းတတ္တယ္။ သူမ်ားလာငွားလည္းေပးတယ္။ ကိုယ္ကလည္း သူမ်ားဆီကယူၾကည္႔တယ္။ မၾကည္႔မိတဲ႔ကားရွိမွာကို ေၾကာက္ေနသလိုမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္ကရုပ္ရွင္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္လည္း ေလာဘၾကီးတယ္။ မေမြးခင္အရင္ေခတ္က ဂႏၱ၀င္ဇာတ္လမ္းၾကီးေတြသာ မမွီလိုက္ရင္ေနမယ္.. ေနာက္ပိုင္းထြက္သမွ်၊ ျပသမွ် လက္လွမ္းမွီသေလာက္အကုန္ၾကည္႔တာပဲ (မၾကည္႔ဖူးတဲ႔ကားမရွိလို႔မေျပာပါ)။ ရန္ကုန္အိမ္မွာတုန္းကေတာ႔ အေခြေတြညတိုင္းၾကည္႔တယ္။ တစ္ညကိုအနည္းဆံုးတစ္ကား။ ေက်ာင္းက tutorial နဲ႔ေတြပိေနရင္ေတာင္ တီဗီြကလာသမွ် ကိုရီးယား၊ တရုတ္၊ ဂ်ပန္ မလြတ္တမ္းၾကည္႔တဲ႔အျပင္ ငွားထား၊ ၀ယ္ထားတဲ႔အေခြ တစ္ကားက်ထပ္ၾကည္႔တယ္။ အားလံုးျပီးမွ မအိပ္ခ်င္ေသးရင္ ေကာ္ဖီ သို႔မဟုတ္ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္တည္.. ေက်ာင္းစာထိုင္ဖတ္။ ငိုက္လာျပီဆိုရင္ေတာ႔ ၀င္အိပ္ပစ္လိုက္တယ္။ မနက္ဘတ္စ္ကားေပၚက်မွ စာကိုဟိုလွန္ဒီေလွာနဲ႔ အျမန္က်က္တာ။ ေနာက္ပိုင္း မေကာင္းတဲ႔ဒီအက်င့္ၾကီးကစြဲလာေရာ။ ၀ါသနာက ၾကီးတာကိုး။
ရန္ကုန္ျမိဳ႕က ရွိရွိသမွ်အဆင့္ျမင့္ရုပ္ရွင္ရံုေတြမွာ တင္သမွ်ကားကို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ စေန၊ တနဂၤေႏြတိုင္း မလြတ္တမ္းၾကည္႔တာ။ ေနျပည္ေတာ္ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ကြ်န္ေတာ္အၾကည္႔အမ်ားဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ထိုင္ခံုေတြအလြတ္ရေနသလို ရံုတိုင္းရဲ႕အဖြင့္အပိတ္သီခ်င္းေတြပါလိုက္ဆိုႏိုင္တယ္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္းၾကည္႔တယ္။ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔လည္းၾကည္႔တာပဲ (ဒီတစ္ခုေတာ႔ ဂ်ီးေဒၚခင္ဦးေမနဲ႔တူတယ္ထင့္ း) တခါတေလလူညီရင္ ၾကည္႔ျပီးသားေတာင္ ထပ္သြားၾကည္႔တာ။
ႏိုင္ငံျခားကားတစ္ကားၾကည္႔မိလို႔ၾကိဳက္ျပီဆိုရင္ ပန္းဆိုးတန္း ဒါမွမဟုတ္ သိမ္ၾကီးေစ်းနားတ၀ိုက္ နီးစပ္ရာရာအေခြဆိုင္ေတြလိုက္ေမႊ။ ၾကိဳက္တဲ႔ကားလိုက္ရွာရင္း မၾကည္႔ရေသးတဲ႔ကားေဟာင္းေတြေတြ႔ရင္ စိတ္ကပါျပီးအေခြေတြသိမ္းၾကံဳး၀ယ္မိေရာ။ ပိုက္ဆံကုန္ခဲ႔လြန္းလို႔ အခုျပန္ေတြးမိမွစိတ္ေတာင္မေကာင္း။ ေနာင္တေတာ႔ခုထိမရႏိုင္ေသးပါဘူး။ အခ်ိန္ျဖဳန္းပစ္တယ္လို႔လည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုဘယ္တုန္းကမွမေတြးဘူး။ အခု ဒီမွာလည္းရံုကိုသြားၾကည္႔တဲ႔အျပင္ အေခြထပ္၀ယ္ျပီးအိမ္မွာၾကည္႔ေသးတာ။ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးရင္ခဏေမွးေန၊ အသိေတြဆီမွာလိုက္ငွားၾကည္႔၊ ၀ယ္ႏိုင္တဲ႔အခ်ိန္က် မွတ္ထားတဲ႔အေခြေလးေတြအကုန္စု၀ယ္ေပါ႔။ တစ္ေခြျပီးတစ္ေခြ တစ္ေန႔တစ္ကားက်ထိုင္ၾကည္႔။
ဒီမွာက သိၾကတဲ႔အတိုင္း ရန္ကုန္မွာလို DVDေတြေစ်းမေပါဘူး။ ျမန္မာေငြနဲ႔တြက္ရင္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္တယ္တစ္ေခြကို။ မလြယ္ဘူးေပါ႔။ ဒါေတာင္ ရံုတင္ကားသစ္တခ်ိဳ႕ဆို သိပ္clearမျဖစ္တာေတာင္ပါေသး။ ဆိုင္ၾကီးေတြမွာမ၀ယ္ဘဲ လမ္းေဘးဆိုင္တခ်ိဳ႕မွာၾကံဳလို႔၀ယ္ရင္ အဲ႔လိုျဖစ္တတ္တယ္။ ပိုက္ဆံေတြသိပ္ေဖါသီေနလို႔ေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ခုနေျပာသလို၀ါသနာအရေပါ႔။ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းက အားနည္းရတဲ႔အထိ ၾကည္႔ခ်င္စိတ္၊ ပိုင္ခ်င္စိတ္ေတြမ်ားေတာ႔လည္း... း)
ရုပ္ရွင္နဲ႔ပတ္သက္လာျပန္ေတာ႔ သရုပ္ေဆာင္ေတြအေၾကာင္းကပါ ကိုယ္႔ကိုစိုးမိုးလာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စြဲမက္ဖြယ္ရုပ္ရည္ေတြနဲ႔ စတိုင္စမတ္က်မႈေတြက သူတို႔ရဲ႕fanေတြျဖစ္လာေအာင္ လူကိုဆြဲေဆာင္တယ္။ သီခ်င္းဆိုလည္း အလားတူပဲ။ အဆိုေတာ္ေတြအေၾကာင္းသိခ်င္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လူငယ္လည္းလူငယ္ဆိုေတာ႔ ၾကိဳက္ျပီဆို ဒီသရုပ္ေဆာင္၊ အဆိုေတာ္အေပၚ အရူးအမူးစြဲလန္း၊ လိုက္တု၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြပဲေျပာျဖစ္၊ သူ႔သီခ်င္းေတြ သူ႔ဇာတ္ကားေတြပဲလိုက္ရွာေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ သံသရာလည္ေနေတာ႔တာ။ ၀ါသနာ.. ၀ါသနာ..
ငယ္ငယ္ကသိပ္လုပ္ခ်င္တဲ႔ ၀ါသနာတစ္ခုရွိတယ္။ ပံုဆြဲတာ။ ေနာက္ပိုင္းဂီတဘက္ကိုယိုင္လာေတာ႔ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္းေတြဘက္စိတ္ကေလ်ာ႔သြားတယ္။ သိပ္လည္းစိတ္မပါေတာ႔ဘူး.. ဒါေပမယ္႔ ပန္းခ်ီကားေတြၾကည္႔ရတာေတာ႔ စိတ္၀င္စားတုန္း။ ပံုမဆြဲျဖစ္တာ ၉တန္းေလာက္ကတည္းကဆိုပါေတာ႔ (သင္ခန္းစာထဲပါတဲ႔ ပ်င္းစရာပံုေတြကလြဲလို႔) ငယ္ငယ္ကတာ႔ လူရုပ္ေပၚေအာင္ ငွက္ရုပ္ေပၚေအာင္ ရႈခင္းဆိုလည္းရႈခင္းအေလ်ာက္ ကေလးဆန္ဆန္ရုပ္လံုးေပၚေအာင္ဆြဲတတ္ေသးတယ္။ အေရာင္ေတြစပ္၊ ေဆးေတြျခယ္၊ အလင္းအေမွာင္ေတြကို နားလည္သလိုလိုနဲ႔ ဟိုနားလိုက္ညွိ၊ ဒီနားလိုက္ညွိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ၈တန္းအထိပဲလုပ္ျဖစ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းအဲ႔ဒီ၀ါသနာက ထူးဆန္းစြာၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္တယ္။
အားကစားနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေျပာရရင္ ၀ါသနာပါသလို ကြ်န္ေတာ္တတ္ကြ်မ္းတဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာအားကစားလည္းျဖစ္တာက ေရးကူးျခင္း။ ၇တန္းႏွစ္မွာေရကူးသင္တယ္။ ဖြင့္ခါစ ေတာင္/ေျမာက္ဒဂံုလမ္းဆံုက အမ်ိဳးသားေရကူးကန္အသစ္မွာေပါ႔။ ေရဆိုေၾကာက္မွေၾကာက္။ သင္တုန္းက ၁၅ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။ တေပ်ာ္တပါးၾကီးေပါ႔။ ကိုယ္႔ထက္ၾကီးတာက ၄ေယာက္ေလာက္ပဲရွိမယ္။ ေအာက္ကအငယ္ေတြ၊ အထက္ကလူၾကီးေတြ ၇ရက္ ၁၀ ရက္နဲ႔တတ္ကုန္၊ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္က်န္ေနတယ္။ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကို သင္ယူရတာ။ လက္ပစ္ကူးရမွာေၾကာက္လို႔ လြယ္တဲ႔“ဖားကူး”နဲ႔ “ေရငုပ္”ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ျဖစ္ေအာင္အရသင္တာ။ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ လက္ပစ္ကူးျပီးဆို အခ်ိဳးကမေျပဘူး။ ကူးလည္းကူးခဲတယ္။ ေရထဲဆင္းတာနဲ႔ ေရငုပ္လုိက္ရင္း တစ္ဖက္ကန္အစပ္ကို ဖားကူးကူးျပီးသားျဖစ္ေနျပီ။ ပက္လက္ကူးတာကိုသင္တုန္းကလည္း ကူတိုင္းေဘးကိုတေစာင္းကူးတတ္လို႔ ဆရာကစည္းအတိုင္းတည္႔တည္႔ကူးခုိင္းရင္ ကန္ကိုdiagonal ေထာင့္ျဖတ္ျဖစ္ေအာင္ကူးတာ။ ဘယ္ေလာက္ပဲတည္႔ေအာင္ကူးကူူး မရပါဘူး။ း(
“လိပ္ျပာကူး”ဆိုေ၀လာေ၀း။ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္လက္ခတ္ျပီးရင္ ေညာင္းလို႔ဆက္မကူးႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ေရသာအေသကူး.. အရပ္ကထြက္မလာဘဲ အသားမည္းက်န္ရစ္ခဲ႔တာအဖတ္တင္တယ္။ ေနာက္ အိမ္ေျပာင္းေတာ႔ သဃၤန္းကြ်န္းကေန ရထားစီးျပီး အဲ႔ဒီေရကူးကန္ကိုသြားကူးရတယ္။ လူရွင္းရင္ကူးရေကာင္းတယ္။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ကိုယ္႔လက္နဲ႔ခတ္လိုက္တဲ႔ ေရပြက္သြားသံေတာင္ၾကားရလို႔ေလ။ မိုးရြာတဲ႔မနက္ေစာေစာေတြဆိုသြားကူးျဖစ္တယ္။ ေရထဲပက္လက္ကေလးလွန္၊ ကိုယ္ကိုအတတ္ႏိုင္ဆံုးေဖ်ာ႔ျပီးေလွ်ာ႔ခ်ထား၊ လိႈင္းခတ္တဲ႔အတိုင္းလူကလိုက္ေမ်ာ၊ မ်က္လံုးေတြမွိတ္၊ ပါးစပ္ကေလးဟထား။ မိုးေပါက္ေတြ ခႏၶာကိုယ္ေပၚက်တာကို အမိအရခံစားတာ။ ပါးစပ္ထဲလည္း မိုးေရေတြ၀င္ေစတယ္။ သိပ္အရသာရွိတယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္လည္း အေတာ္႔ကိုေကာင္းတဲ႔အျပင္ stress ေတြသိသိသာသာေလ်ာ႔သြားတယ္။ မယံုရင္စမ္းၾကည္႔။
ရန္ကုန္ျမိဳ႕က ရွိရွိသမွ်အဆင့္ျမင့္ရုပ္ရွင္ရံုေတြမွာ တင္သမွ်ကားကို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ စေန၊ တနဂၤေႏြတိုင္း မလြတ္တမ္းၾကည္႔တာ။ ေနျပည္ေတာ္ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ကြ်န္ေတာ္အၾကည္႔အမ်ားဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ထိုင္ခံုေတြအလြတ္ရေနသလို ရံုတိုင္းရဲ႕အဖြင့္အပိတ္သီခ်င္းေတြပါလိုက္ဆိုႏိုင္တယ္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္းၾကည္႔တယ္။ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔လည္းၾကည္႔တာပဲ (ဒီတစ္ခုေတာ႔ ဂ်ီးေဒၚခင္ဦးေမနဲ႔တူတယ္ထင့္ း) တခါတေလလူညီရင္ ၾကည္႔ျပီးသားေတာင္ ထပ္သြားၾကည္႔တာ။
ႏိုင္ငံျခားကားတစ္ကားၾကည္႔မိလို႔ၾကိဳက္ျပီဆိုရင္ ပန္းဆိုးတန္း ဒါမွမဟုတ္ သိမ္ၾကီးေစ်းနားတ၀ိုက္ နီးစပ္ရာရာအေခြဆိုင္ေတြလိုက္ေမႊ။ ၾကိဳက္တဲ႔ကားလိုက္ရွာရင္း မၾကည္႔ရေသးတဲ႔ကားေဟာင္းေတြေတြ႔ရင္ စိတ္ကပါျပီးအေခြေတြသိမ္းၾကံဳး၀ယ္မိေရာ။ ပိုက္ဆံကုန္ခဲ႔လြန္းလို႔ အခုျပန္ေတြးမိမွစိတ္ေတာင္မေကာင္း။ ေနာင္တေတာ႔ခုထိမရႏိုင္ေသးပါဘူး။ အခ်ိန္ျဖဳန္းပစ္တယ္လို႔လည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုဘယ္တုန္းကမွမေတြးဘူး။ အခု ဒီမွာလည္းရံုကိုသြားၾကည္႔တဲ႔အျပင္ အေခြထပ္၀ယ္ျပီးအိမ္မွာၾကည္႔ေသးတာ။ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးရင္ခဏေမွးေန၊ အသိေတြဆီမွာလိုက္ငွားၾကည္႔၊ ၀ယ္ႏိုင္တဲ႔အခ်ိန္က် မွတ္ထားတဲ႔အေခြေလးေတြအကုန္စု၀ယ္ေပါ႔။ တစ္ေခြျပီးတစ္ေခြ တစ္ေန႔တစ္ကားက်ထိုင္ၾကည္႔။
ဒီမွာက သိၾကတဲ႔အတိုင္း ရန္ကုန္မွာလို DVDေတြေစ်းမေပါဘူး။ ျမန္မာေငြနဲ႔တြက္ရင္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္တယ္တစ္ေခြကို။ မလြယ္ဘူးေပါ႔။ ဒါေတာင္ ရံုတင္ကားသစ္တခ်ိဳ႕ဆို သိပ္clearမျဖစ္တာေတာင္ပါေသး။ ဆိုင္ၾကီးေတြမွာမ၀ယ္ဘဲ လမ္းေဘးဆိုင္တခ်ိဳ႕မွာၾကံဳလို႔၀ယ္ရင္ အဲ႔လိုျဖစ္တတ္တယ္။ ပိုက္ဆံေတြသိပ္ေဖါသီေနလို႔ေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ခုနေျပာသလို၀ါသနာအရေပါ႔။ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းက အားနည္းရတဲ႔အထိ ၾကည္႔ခ်င္စိတ္၊ ပိုင္ခ်င္စိတ္ေတြမ်ားေတာ႔လည္း... း)
ရုပ္ရွင္နဲ႔ပတ္သက္လာျပန္ေတာ႔ သရုပ္ေဆာင္ေတြအေၾကာင္းကပါ ကိုယ္႔ကိုစိုးမိုးလာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စြဲမက္ဖြယ္ရုပ္ရည္ေတြနဲ႔ စတိုင္စမတ္က်မႈေတြက သူတို႔ရဲ႕fanေတြျဖစ္လာေအာင္ လူကိုဆြဲေဆာင္တယ္။ သီခ်င္းဆိုလည္း အလားတူပဲ။ အဆိုေတာ္ေတြအေၾကာင္းသိခ်င္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လူငယ္လည္းလူငယ္ဆိုေတာ႔ ၾကိဳက္ျပီဆို ဒီသရုပ္ေဆာင္၊ အဆိုေတာ္အေပၚ အရူးအမူးစြဲလန္း၊ လိုက္တု၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြပဲေျပာျဖစ္၊ သူ႔သီခ်င္းေတြ သူ႔ဇာတ္ကားေတြပဲလိုက္ရွာေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ သံသရာလည္ေနေတာ႔တာ။ ၀ါသနာ.. ၀ါသနာ..
ငယ္ငယ္ကသိပ္လုပ္ခ်င္တဲ႔ ၀ါသနာတစ္ခုရွိတယ္။ ပံုဆြဲတာ။ ေနာက္ပိုင္းဂီတဘက္ကိုယိုင္လာေတာ႔ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္းေတြဘက္စိတ္ကေလ်ာ႔သြားတယ္။ သိပ္လည္းစိတ္မပါေတာ႔ဘူး.. ဒါေပမယ္႔ ပန္းခ်ီကားေတြၾကည္႔ရတာေတာ႔ စိတ္၀င္စားတုန္း။ ပံုမဆြဲျဖစ္တာ ၉တန္းေလာက္ကတည္းကဆိုပါေတာ႔ (သင္ခန္းစာထဲပါတဲ႔ ပ်င္းစရာပံုေတြကလြဲလို႔) ငယ္ငယ္ကတာ႔ လူရုပ္ေပၚေအာင္ ငွက္ရုပ္ေပၚေအာင္ ရႈခင္းဆိုလည္းရႈခင္းအေလ်ာက္ ကေလးဆန္ဆန္ရုပ္လံုးေပၚေအာင္ဆြဲတတ္ေသးတယ္။ အေရာင္ေတြစပ္၊ ေဆးေတြျခယ္၊ အလင္းအေမွာင္ေတြကို နားလည္သလိုလိုနဲ႔ ဟိုနားလိုက္ညွိ၊ ဒီနားလိုက္ညွိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ၈တန္းအထိပဲလုပ္ျဖစ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းအဲ႔ဒီ၀ါသနာက ထူးဆန္းစြာၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္တယ္။
အားကစားနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေျပာရရင္ ၀ါသနာပါသလို ကြ်န္ေတာ္တတ္ကြ်မ္းတဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာအားကစားလည္းျဖစ္တာက ေရးကူးျခင္း။ ၇တန္းႏွစ္မွာေရကူးသင္တယ္။ ဖြင့္ခါစ ေတာင္/ေျမာက္ဒဂံုလမ္းဆံုက အမ်ိဳးသားေရကူးကန္အသစ္မွာေပါ႔။ ေရဆိုေၾကာက္မွေၾကာက္။ သင္တုန္းက ၁၅ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။ တေပ်ာ္တပါးၾကီးေပါ႔။ ကိုယ္႔ထက္ၾကီးတာက ၄ေယာက္ေလာက္ပဲရွိမယ္။ ေအာက္ကအငယ္ေတြ၊ အထက္ကလူၾကီးေတြ ၇ရက္ ၁၀ ရက္နဲ႔တတ္ကုန္၊ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္က်န္ေနတယ္။ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကို သင္ယူရတာ။ လက္ပစ္ကူးရမွာေၾကာက္လို႔ လြယ္တဲ႔“ဖားကူး”နဲ႔ “ေရငုပ္”ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ျဖစ္ေအာင္အရသင္တာ။ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ လက္ပစ္ကူးျပီးဆို အခ်ိဳးကမေျပဘူး။ ကူးလည္းကူးခဲတယ္။ ေရထဲဆင္းတာနဲ႔ ေရငုပ္လုိက္ရင္း တစ္ဖက္ကန္အစပ္ကို ဖားကူးကူးျပီးသားျဖစ္ေနျပီ။ ပက္လက္ကူးတာကိုသင္တုန္းကလည္း ကူတိုင္းေဘးကိုတေစာင္းကူးတတ္လို႔ ဆရာကစည္းအတိုင္းတည္႔တည္႔ကူးခုိင္းရင္ ကန္ကိုdiagonal ေထာင့္ျဖတ္ျဖစ္ေအာင္ကူးတာ။ ဘယ္ေလာက္ပဲတည္႔ေအာင္ကူးကူူး မရပါဘူး။ း(
“လိပ္ျပာကူး”ဆိုေ၀လာေ၀း။ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္လက္ခတ္ျပီးရင္ ေညာင္းလို႔ဆက္မကူးႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ေရသာအေသကူး.. အရပ္ကထြက္မလာဘဲ အသားမည္းက်န္ရစ္ခဲ႔တာအဖတ္တင္တယ္။ ေနာက္ အိမ္ေျပာင္းေတာ႔ သဃၤန္းကြ်န္းကေန ရထားစီးျပီး အဲ႔ဒီေရကူးကန္ကိုသြားကူးရတယ္။ လူရွင္းရင္ကူးရေကာင္းတယ္။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ကိုယ္႔လက္နဲ႔ခတ္လိုက္တဲ႔ ေရပြက္သြားသံေတာင္ၾကားရလို႔ေလ။ မိုးရြာတဲ႔မနက္ေစာေစာေတြဆိုသြားကူးျဖစ္တယ္။ ေရထဲပက္လက္ကေလးလွန္၊ ကိုယ္ကိုအတတ္ႏိုင္ဆံုးေဖ်ာ႔ျပီးေလွ်ာ႔ခ်ထား၊ လိႈင္းခတ္တဲ႔အတိုင္းလူကလိုက္ေမ်ာ၊ မ်က္လံုးေတြမွိတ္၊ ပါးစပ္ကေလးဟထား။ မိုးေပါက္ေတြ ခႏၶာကိုယ္ေပၚက်တာကို အမိအရခံစားတာ။ ပါးစပ္ထဲလည္း မိုးေရေတြ၀င္ေစတယ္။ သိပ္အရသာရွိတယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္လည္း အေတာ္႔ကိုေကာင္းတဲ႔အျပင္ stress ေတြသိသိသာသာေလ်ာ႔သြားတယ္။ မယံုရင္စမ္းၾကည္႔။
အဲ႔ေရကူးကန္က ကားလမ္းမၾကီးကေန ေျမလမ္း(အခုေတာ႔ ေက်ာင္းခင္းျပီးကတၱရာလမ္းျဖစ္ေနပါျပီ)အတိုင္း အထဲကို တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚၾကီးလမ္းေလွ်ာက္၀င္ရတာ။ ထီးေဆာင္းရင္း အေတြးေတြစာစီလို႔သိပ္ေကာင္းေပါ႔။ လမ္းေဘးမွာခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ေရကန္တစ္ကန္လည္းရွိတယ္။ အဲ႔ဒါေတြအေၾကာင္းေနာက္မွပဲ စာေရးေတာ႔မယ္။ ေျပာရင္းေျပာရင္း ေခါင္းစဥ္နဲ႔ကလြဲလြဲလာလို႔။ ၾကံဳတုန္းတစ္ခုေျပာရဦးမယ္။ မိုးရြာတိုင္း (သည္းသည္းရြာရြာ၊ ဖြဲဖြဲရြာရြာ) အံု႔မိႈင္းလာတဲ႔ေကာင္းကင္ၾကီးကိုၾကည္႔ရင္း လြမ္းလာတတ္ျပီး စာေရးခ်င္စိတ္၊ ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ေတြ အလိုလိုေပၚလာတတ္တဲ႔အျပင္ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ခ်င္စိတ္ေတြေပၚလာတယ္။ စိတ္ထဲကအတိုင္းလည္း အျပင္မွာတကယ္ေလွ်ာက္တာ (ရန္ကုန္ကအမွတ္တရမ်ားေပါ႔ ေနာက္လာပါဦးမယ္.. ဒီမွာေတာ႔မေလွ်ာက္ရဲ၊ ဒီႏိုင္ငံမိုးက ေခါင္းေပၚမိုးစိုရင္ေတာင္ဖ်ားတာကလား) ဒါကလည္း ကြ်န္ေတာ္႔၀ါသနာတစ္ခုပဲ။ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္ေပါ႔။ ကေလးမဟုတ္လား :P ဒီအရြယ္မွစိတ္ကူးမယဥ္ရင္ ဘယ္အရြယ္ယဥ္မတုန္း။ သူမ်ားေတြလို အရြယ္ဟိုင္းမွလား.. (ကစ္ထည္႔လိုက္ျပီ) :P
ေနာက္တစ္ခုက ဓါတ္ပံုရိုက္တာ၊ အရင္ကေတာ႔ ကင္မရာေရွ႕ကိုယ္မေရာက္လိုက္ရမွာကိုသိပ္စိုး။ ေနရာတစ္ေနရာေရာက္တိုင္း တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔တိုင္း ဓါတ္ပံုေလးေတာ႔အမွတ္တရရိုက္လိုက္ရမွ။ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္တာရယ္ စတိုင္မ်ိဳးစံုထုတ္ျပီး ရႈခင္းအဖံုဖံုေနာက္ခံထားခ်င္တာေတြရယ္ေပါ႔။ ခုေတာ႔ အဲ႔လိုသိပ္မဟုတ္ေတာ႔ဘူး (ခြိ.. ရင့္က်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္သည္) ဘာေလးျမင္လိုက္ျမင္လိုက္ စိတ္ထဲမွာဘ၀င္က်ရင္ ဖုန္းတစ္လံုးနဲ႔ေတြ႔သမွ်အကုန္ရိုက္ေတာ႔တာ။ လူေရွ႕မေရွာင္သူေရွ႕မေရွာင္။ ဓါတ္ပံုပညာကို သိပ္နားလည္လွတယ္မဟုတ္ေပမယ္႔ ၀ါသနာရွင္အေနနဲ႔ တကယ္၀ါသနာပါလို႔ရိုက္ျဖစ္တာ။ မဂၢဇင္းေတြ၊ Catalogue ေတြ၊ ေၾကာ္ျငာေတြမွာသူမ်ားရိုက္ထားတဲ႔ပံုေလးေတြကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔လိုက္ၾကည္႔၊ အာေမဍိတ္သံ ကုေဋကုဍာျပဳရင္း အတုလိုက္ယူရတာေပါ႔။ စနစ္တနသင္ဖို႔ အခြင့္အေရးကမေပးေတာ႔ အခုထိရွိတာရတာေလးနဲ႔ ၾကံဳသလိုဖန္တီးေနရလည္း စိတ္ခ်မ္းသာတာပဲ။ လူေတြက ကိုယ္၀ါသနာပါရာလုပ္ေနရရင္ ေပ်ာ္ေနၾကတာခ်ည္းမဟုတ္လား..
ကဲ ကဲ.. ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္႔ဟာကိုယ္လက္ကျမင္းျပီး ေလွ်ာက္ရိုက္ထားတာေတြကို အားနာနာနဲ႔ Bonus တင္ေပးမယ္။ ၀ါသနာအရ တိမ္ေတြကိုဦးစားေပးျပီးရိုက္ထားတယ္။ က်န္တာဆက္ရန္ေနာ္.. ၀ါသနာက မကုန္ေသးဘူး.. (အန္တီေနာ္႔တက္ဂ္နဲ႔ ျဖိဳးေလးတက္ဂ္ကို ဒီေလာက္အရွည္ၾကီးေရးေပးတာ ေက်းဇူးတင္တယ္ေတာင္တစ္ေယာက္မွမေျပာဘူး ဟြင့္.. ေနာက္တက္ဂ္ထားတဲ႔ ဦးေနာ္ၾကီးေတာ႔ လည္ေမွ်ာ္ေပေလဦးေတာ႔ဗ်ာ.. း)
Why I feel sad immediately
အလုပ္မွာမေပ်ာ္ေတာ႔ဘူး 
What I am scared of!
လမ္းထိပ္
စိမ္းစိမ္းလို႔စိုCraton
